11-11-13

A Praia de Boa Viagem em Recife, Pernambuco

Vandaag, zondag, ná met lede ogen te hebben vernomen dat mijn rijke en chique dochter zich, zonder het mij ooit te hebben gevraagd, haar tiende zaktelefoon in een rij had aangeschaft, den enen nog kostelijker dan den anderen, had ik besloten, alléén met de hond, mijn neerslachtig verdriet in die eeuwig blazende bries van één van de meest befaamde stranden van het land, te laten wegwaaien en dit ná maanden lang daar niet meer verschenen te zijn geweest, nog altijd teleurgesteld van de voorgaande keer.

 

Ik besloot even te gaan zitten op die ellenlange betonbanken die het strand scheiden van de wandeldijk. Ik verkoos niet met de hond (een Yorkshire die ik speciaal had gekocht, na langdurig gezaag van mijn dochter, om haar van innig gezelschap te voorzien, vooraleer we onze tweede dochter hadden gekregen, maar waar ze maar echt ene keer naar gekeken had, met name op de dag van zijn aankoop en waar ik, vanaf dan en tegen mijn ruim verwachte afkeer in, voor de rest van zijn, of mijn, leven, verdoemd zal zijn voor te moeten blijven zorgen en paaien, alle dagen van het gehele jaar lang) in het zand dicht bij de vloedlijn te  gaan slenteren, ook al omdat ik niet akkoord ben met andere mensen die dat wél doen. Het gaat zonder schrijven dat de bedoeling van de meeste mannen op die betonbanken is het verkeer ná te gaan. Met "verkeer" moet men verstaan, natuurlijk, het defilé van tientallen, zoniet honderden, poepjes, kontjes, spleetjes, billetjes, borstjes, kuitjes en kutjes. Voor de duidelijkheid en eventuele ontgoocheling van enkelen, mannen hebben mij nooit geïnteresseerd, op dat gebied. En warempel, als ik het vroeger al eens gehad had over de graad van lelijkheid, om niet te zeggen afschuwelijkheid, waarover de meeste vrouwen hier beschikken, van binnen en van buiten, dan moet ik nu bekennen dat ik, sedertdien, niets verloren heb. Niet alleen de bleke en schuwe aangezichten, duidelijk met veel meer vel dan met vlees voorzien, onveranderlijk bekroond met één van de lelijkste petten of hoeden verkrijgbaar in de gehele wereld, maar ook de beenderige en toch slabberige lijven, waaraan er ook teveel pezen aanwezig zijn, in vergelijking met dat verrukkelijk vlees en spieren in de lichamen van de meiskes van andere oorden, doen mij alsmaar meer bevestigen dat er in Recife, negenennegentig keren meer afschuwelijke madammekes bestaan voor elk specimen, dat mogelijks tussen de laatste gerangschikte zou kunnen pronken in andere steden, waar wel schone exemplaren bestaan, waaronder Rio De Janeiro, Vitôria, Fortaleza en Florianópolis. Steden zelfs zoals Salvador, Santos, João Pessoa en Natal, zijn onbeschrijflijk meer opwindend dan Recife.

 

Na daar gedurende twintig minuten gewacht te hebben op een abortus van de natuur, heb ik het uiteindelijk op gegeven en ben ik, nog triestiger dan toen ik eraan was gekomen, terug gekeerd naar mijn living, waar ik besloten heb terug te gaan slapen, vooraleer volledig tenonder te gaan.

 

Zonder dat het daar iets mee te zien heeft natuurlijk, maar integendeel om te bewijzen dat de uitzondering de regel bevestigt, maak ik er gebruik van te herinneren dat, zoals algemeen bekend is, er hier in Recife de grootste gemeenschap van Joden, in Brazilië, aan het groeien is.

18:48 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.