15-11-13

De Toog (10) - Zijn Versie

Ze besloten recht tegenover elkaar plaats te nemen aan het wankel cafétafeltje, dicht bij het raam en lieten hun vingers vrij om ze in elkaar te strengelen, waarbij er gebruik van makend hun zorgzame liefde wel degelijk en openbaar te verraden door hun vingertoppen, lichtjes, de ene over de huid van de andere, te doen dwalen. Weinig werd er gezegd want er was weinig méér duidelijk te maken dan hun behoedzame aandacht voor elkaar, het overbodig oordelend verdere gedachten te uiten, op dat ogenblik, ook en vooral omdat de cafébaas hen belangstellend en blijkbaar verbaasd, bleef gadeslaan, wat hen een beetje geneerde. Waarschijnlijk kreeg hij niet alle dagen ietwat oudere, maar toch nog verliefde koppels, over zijn vloer, terwijl hij zich niet eens meer herinnerde waar en wanneer hij zijn eigen vrouw in de steek had gelaten, indien ze het zelf al niet eerder had afgetrapt.

Hij had het nooit gemakkelijk gevonden langdurig in de ogen van een andere persoon te zitten staren, wat echter niet met haar gebeurde. Toch besteedde hij meerdere minuten aan de ontleding van haar hand en vingers, waarin hij, gewoonlijk, trekken en merktekens probeerde te ontdekken waaruit afgeleid kon worden welke manier van leven en werkzaamheden de mens in kwestie uitoefende en bovenal, hoe ze, vooral in haar geval, bekwaam zouden kunnen zijn verscheidene soorten dingen vast te grijpen, te strelen, kneden en omvatten, wringend hier en verdraaiend daar, terwijl nijpend en knijpend, in allerlei soorten omstandigheden, thuis of niet en in eender welke kamer, wanneer de schaamte en de verlegenheid allang het onderspit gedolven zouden hebben tegen de goesting die zich van hen, onverantwoordelijk en dringend, meester gemaakt zou hebben, duidelijk waarneembaar door iedereen die zich daar, zelfs als was het maar een beetje, geïnteresseerd in voelde.

De cafébaas, nog altijd vanachter zijn toog, maar toch gevaarlijk dicht bij het tafeltje en zonder zijn gluurlust meester te worden, meende te begrijpen dat dat vreemd koppel in zijn gelegenheid, op dat uur, niet gewend was alle dagen voor zo'n eigenaardige toestand te zorgen en en hij keek somtijds bezorgd door het raam om er zich van te vergewissen dat er geen andere man, of vrouw, eventueel deel van het tafereel, naar hen stond te loeren, door de ruit heen, gereed om iemand, of iets, op heterdaad te betrappen. Niets vreemds, op dat gebied, ontdekkend en ook zijn neiging onderdrukkend zich in het gesprek van bezoekers te mengen of er iets tussen te trachten te steken, vooral dan in verband met het eerder kil weer, daar buiten en ook over de uitslag van de voetbalmatch, van de voorafgaande zondag, besloot hij zich, braaf, koest te houden.

Zonder echte honger nog, maar om mogelijke honger te vermijden gedurende de terugkeer, bestelden ze twee "Croque Monsieur", die hij rap, de cafébaas dus, blij met de extra inkomst, voor hen gereed maakte.

Hun verschillende manier van aanpak bewijzend, gebruikte hij zijn hand om het broodje, nog in het papier gewikkeld, naar zijn mond te brengen, terwijl zij mes en vork, op het bord, hanteerde.

Intussen begon het buiten al wat te schemeren en vooraleer het echt donker zou worden besloten ze algauw de terugweg aan te vatten, nu wel met een flinke pas erin en zonder speelse of minder speelse aanrakingen te overwegen. Ze verkozen ook de dijk in plaats van de vloedlijn, onder meer om niet verrast te worden door ver uiteen lopende zeegolven, veroorzaakt door het rap opkomend hoog tij.

Slechts eenmaal bleef hij achter haar rug haperen, maar het was niet om haar eraan te herinneren dat er overbodig gezelschap mee op stap was, maar eerder om haar vast tegen zijn borst aan te drukken en zo de koude wind te verrassen met zijn overwelvende beschermingskracht, terwijl hij het toch niet kon nalaten, diene verrekte puber, zijn vuile handen, bovenop haar pullover, eens rap over haar borsten te laten wandelen, zodanig zelfs dat hij meende te voelen hoe haar twee felle koplampen ineens bleken op te lichten en er niet voor terug deinsden opstandig tegen zijn palmen aan te drukken. Toch besloot hij dat het niet het moment was zich terug te laten ophitsen, zodat hij er zich tevreden mee stelde de pas, aan haar zijde, te herstellen.

(Het geduld van een man is immers zo oneindig groot, oordeelde hij, terecht)

Eenmaal thuis, verdwenen ze apart en voor enkele ogenblikken, in het toilet, waarna zij rechtstreeks naar de keuken streefde, terwijl hij het vuur van de haard aanwakkerde en er enkele nieuwe droge houtklompjes in koterde. Even later werd het lekker warm, op de sofa, dicht bij het knetterend vuur en kwam zij aanzetten met twee glazen rode wijn en een schaaltje peanuts, dat hij terstond aanviel, zich herinnerend dat ze misschien wel zouden kunnen helpen gedurende zijn voortkomende prestatie.

Ze klonken weeral op hun gezondheid, voor alles wat er mogelijk was en kropen toen definitief terug dicht tegen elkaar, terwijl ze elkaar knuffelden.

Opeens herinnerde hij zich zijn valies en de rekening die hij nog af moest sluiten in het hotel waar hij, de dag daarvoor, verzeild was geraakt, in het centrum van de gemeente, slechts enkele kilometers van hun alleenstaand huis verwijderd.

Zij vond er geen doornen in zich van hem, voor een uurtje, te moeten ontdoen en vond het zelfs uitstekend van de tijd gebruik te kunnen maken een gepast avondmaal voor hen beiden klaar te maken. Ze wist al van zijn lievelingsgerecht, witloof met hesp, overvloedig gedrenkt in een dikke laag witte kaassaus en met gekookte patatjes, erbij.

Ze namen zoenend afscheid maar in minder dan een uur stond hij daar al terug. De tafel in de woonkamer was intussen gezet en ze genoten beiden van hun eerste echte warme maaltijd tezamen, weeral recht tegenover elkaar plaats nemend.

Eenmaal voldaan vond hij het geschikt haar te vragen wat zij allemaal aan het vinden was van dat onverwacht weerzien, haar er nochtans bijna onmiddellijk op wijzend dat ze beiden getrouwd waren, kinderen hadden en ne hele hoop aangetrouwde familie, die waarschijnlijk niet zo opgetogen zouden zijn, wisten ze allemaal wat er precies aan de hand en aan de gang was. Het werd even heel stilletjes aan de tafel, want het was niet te ontkennen dat zich daar de kern van hun probleem bevond, waarvoor er, niet in de dichtste omgeving, een oplossing te bespeuren was.

Ze waren er zich nochtans ook wel bewust van dat deze avond waarschijnlijk de laatste zou zijn, vooraleer een nieuwe scheiding, mogelijks, plaats zou vinden...

Ze besloten, vervolgens, de problemen van 's anderendaags, voor 's anderendaags te laten en zonder verder tijd te verliezen heften ze zichzelf op en sloegen de richting in van de trap, waar ze wisten dat, daarboven, in de slaapkamer, er straks, vonken, lichten en stralen zouden spetteren en knetteren, vooraleer de naam van "slaap-kamer" eer aan te doen.

18:33 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.