16-08-13

Terug naar de vroege jaren zeventig, in Rio De Janeiro. Niets zus, niets zo..

Uit mijn opschrijfsels, ná een spreekbeurt:

Hij installeerde zich tussen twee ferme vrouwmensen die blijkbaar die bepaalde plaats voor hem hadden voorbehouden. Met een onschuldige, maar niettemin forse duw, plaatste hij zijn ellebogen op de leuningen zodat ze beiden een zijdelingse val naar hem toe maakten. Ietwat schuchter informeerde hij naar hun bevindingen maar ze bleken zich spijtig genoeg niet bezeerd te hebben. Zoals gewoonlijk hinderden hem enige menselijke onvolmaaktheden. Stinkende winden hadden hem trouwens nog nooit kunnen bekoren, ofschoon zijn zuster hem daar tot voor kort mee had geprobeerd leven in te blazen. Ze plachtte geregeld van dat soort burrelingen voort te brengen, maar hij liet zich daarmee niet uit zijn lood slaan. Ook dat wijf vóór hem scheen niet erg gemakkelijk gezeten te zijn. Alsmaar wiebelen van de ene naar de andere kant. Veel en daarenboven rechtopstaand haar, bezat ze ook. Wat verder vond een oude peet er blijkbaar genoegen in lawijt te maken met zijn knarsende tanden. Tenandere hij hoorde nog andere tanden kletteren. Bij nader onderzoek ontdekte hij dat de dame links van hem in een innige omhelzing verzeild was geraakt met haar doe-het-zelf-gezel. Tjoepende zuiggeluiden ontsnapten telkens de kus teneinde was. Verschrikkelijk verstorend. Hij besloot maar meteen elders een nieuwe poging te doen. In zijn afkeer-haast struikelde hij over de voeten van de dikke, rechts van hem. Hij viel zowaar pardoes in haar armen. Ze scheen het zelfs nogal gezellig te vinden, terwijl hij anderszijds moest toegeven dat hij zijn kneukels niet had bezeerd. Het rook er echter toch maar benauwd. Zich ekskuserend rechtduwend gaf hij haar een ferme neep in haar billen voor het veroorzaakte tijdsverspil. Helemaal op zijn gemak zat hij pas vooraan in de zaal, waar meteen, met een gevoel van verzadiging, een grijse nevel zijn rusteloze ogen bedwelmde. Een diep uit zijn lichaam komende rilling sprong over op zijn rug en plantte zich voort tot aan zijn haarwortels, van waaruit, na een laatste stuiptrekking, een allesoverheersende rust bezit nam van zijn vermoeide hersens. Volkomen ontspannen zakte zijn lichaam als een schotelvod in elkaar, waarbij het verwarde rumoer nog nauwelijks tot hem doordrong. Het hulde hem daarentegen in een isolerende band die de buitenwereld, als in een zacht kussen, opslorpte. Als het ware onder zelfhypnose leken zijn ledematen langzaam aan gewicht toe te nemen tot hij werkelijk in zijn zetel vast gekluisterd zat.

Hij constateerde halvelings maar met voldoening de algemene consternatie wanneer de man daar vooraan zich omdraaide, even zijn mondhoeken naar omlaag trekkend en een actieve stilte zich liet násidderen, terwijl hij zijn dat-hadden-jullie-niet-gedacht-hé-blik over de hoofden streelde. Een waarderend gemompel plantte zich voort in de rijen. Nee, dat was werkelijk weer de Pest, op en top. Met een diepe ademhaling hervatte hij zijn betoog.

Hij luisterde al niet meer. De ogen toe, de gekruiste armen op de buik vertoefde hij voor de honderdduizendste keer bij Dorus. Eigenlijk heette ze Doris. Maar hij vond Dorus beter klinkend. Haar naam stond trouwens al enkele jaren op de rekker die zijn matras tegen het bed klemde. Ze was niet lief, ze was niet uitermate knap, ze was niet eenvoudig. Ze was niet begrijpend, ze was niet uitermate eerlijk, ze was niet gemakkelijk. Ze was niet goed. Helemaal niet. Ze was helemaal niets...  Maar hij hield van haar. Hij hield ontzettend veel van haar. En daarom was hij leeg. Helemaal leeg van binnen. Koud van binnen. Zonder vlees, zonder bloed. Alleen maar vel en beenderen. En dat had zij gedaan. En hij kon er niks aan doen. Zo was het. Zo zou het blijven. Alles had ze meegenomen. Alles had ze achtergelaten. Die verrekte....! Of nee, dat is ze niet. Enkel het uitzicht. Van een modern meisje. Eigenlijk van een klassiek meisje. Trots, wilskrachtig, onbuigzaam, cynisch, hard, meedogenloos. Voor zichzelf. Voor de anderen...

20:41 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.