14-02-13

Twee Verschillende Sardientjes uit Hetzelfde Blikje

Onlangs heb ik de man van één van Ligia's vriendinnen leren kennen en ondanks het feit dat ik niet op zoek was naar vriendschap heeft hij me langzaamaan veroverd met zijn beleefdheid, zijn manier van doen in het algemeen en zijn eenvoudigheid in het bijzonder. Ik had hem al eens ontmoet gedurende een "cruzeiro" naar het eiland "Fernando de Noronha", op ongeveer vierhonderd kilometer afstand van de kust hier, in de Atlantische Oceaan. Hij was daar aanwezig geweest in naam van zijn beroep, een delegaat van de Federale Politie en omdat ik vermoedde dat hij misschien indruk op mij zou willen maken, verkoos ik op een veilige afstand te blijven. Hij is de man die de reisdocumenten nagaat van iedereen in het schip en een blik slaat op eventuele verdachten. Hij was uitgenodigd geweest om een kostelijke cabine dicht bij de Kapitein te betrekken en aanvaardde ook diens uitnodiging om samen met hem hun maaltijden te nuttigen, maar de band was geschapen en we hebben elkaar daarna, nog verscheidene keren ontmoet, gedurende andere sociale gelegenheden. Toevallig heeft hij ook geen kinderen met zijn eerste vrouw nog, maar ze hebben wel, zoals wij, twee kinderen geadopteerd. Het verschil is dat wij dat wettelijk hebben gedaan terwijl zij de kinderen, op een zeker moment, onwillekeurig aangeboden gekregen zijn geweest zodat hun paperen, wettelijk, niet helemaal in orde zijn. De oudste is nu al bijna dertig, werkt praktisch niet en studeert nu al langer dan tien jaar om advocaat te worden. Hij komt origineel van het amazone gebied en heeft duidelijk indiaans bloed. Hij is stiekem getrouwd enkele jaren terug en heeft sindsdien al twee kinderen gemaakt. Allemaal zomaar in het duister. Hij is ook naar zijn biologische ouders op zoek. Allez, het draait helemaal niet goed, ook en vooral omdat hij nog op de kosten van zijn vader leeft. Het gaat niet veel beter met zijn dochter, nu zeventien, die al twee keren bezig is een schooljaar te herdoen. Ze was wel schattig toen ze nog klein was, maar is zich nu aan het ontpoppen in een vreselijk dikke meid met overgrote borsten, zodat ze zelfs een plastische ingreep aan het overwegen zijn. Omwille van haar eigenaardig en vrijlustig gedrag, terwijl ze ook ne hele hoop vrijers aan de haak slaat, bezoeken ze alle drie, zij en de ouders, regelmatig een psycholoog die hen bij moet staan in hun ongelukkige samenleving.
 
Hij had mij persoonlijk komen uitnodigen om hen te vergezellen tijdens een carnavalfeest van de federale politie, verleden week vrijdag hier en ik heb dat uiteindelijk aanvaard. Terwijl de vrouwen dansten voelde ik hem aankomen: niet alleen met spijt dat hij die kinderen heeft geadopteerd maar ook omdat hij niet in staat is geweest zijn eigen kinderen op te wekken, zelfs buiten zijn huwelijk om. Dat zijn vrouw geen kinderen kon hebben, was eigelijk zijn probleem niet, redeneerde hij. Hij was daar met andere collega's natuurlijk en kon mij geen volledige aandacht schenken, maar vroeg mij hem een andere gelegenheid te geven om daar verder gedachten over te kunnen uitwisselen. Van mijn kant echter zal hij niet veel op gelijkstelling moeten rekenen. Sympathie wel, maar nu ineens de tafel omver werpen is allesbehalve wijs. Hij heeft ook hartproblemen en heeft, meer dan ooit, zijn huidige vrouw nodig. De tijd is verstreken en het verleden is onherroepelijk voorbij. Het is beter zijn spijt op te bergen en nog eens proberen er een laatste druppeltje geluk uit te persen. Het is bovendien nogal een handtastelijke man en heeft er niet voor terug gedeinsd met een broekriem op te duiken om zijn dochter een pak slaag te geven, nadar hij ontdekt had dat ze er al een vrijer op nahield, met de seks en alles erbij. Ze spreekt nu ook van haar wens haar biologische moeder op te zoeken, maar dat zal ook geen oplossing betekenen voor haar, des te meer omdat haar eigen moeder haar gewoon weggegeven heeft, destijds.
 
Ik heb ook wel 't één en 't ander te  klagen van mijn dochters, maar het is VERRE van dat. En het is ook aan het verbeteren, vooral wat Gleicy betreft. Ik voel wel dat ze meer liefde opbrengt voor haar eigen bloedverwante zusters en dat, wat het respect tegenover ons betreft, dat ietwat de wensen overlaat, maar verder is ze een huiselijk type. Ik verdenk er haar ook van dat ze opeens de financiële kant zal beginnen te waarderen en de interesse groter zal worden dan de genegenheid. Ze is nu al geld aan het lenen aan haar oudste zuster (Maria, haarkapster, 21) en kleren aan het kopen voor haar jongste zus (Vitoria) en zo begint het er op te gelijken dat ik ze, op den duur, alle drie op mijn dak zal krijgen. De (pleeg)moeder van haar jongste zus is het intussen ook beu geworden de derde in de rij te zijn en heeft Maria verzocht Vitoria bij haar te laten inwonen, afstand doend van haar pleegmoederschap. Ik voorzie nu al dat dat ook niet lang zal blijven duren, want Maria's gezel (ze zijn niet wettelijk getrouwd) zal die extra onkosten ook wel niet lang willen blijven dragen. ik ben er wel mee ingegaan een deel van haar studies te betalen, maar ook niet alles en ik twijfel eraan dat hun liefde aan zoveel uitgaven zal weerstaan. Ik zie het al zitten, vroeger of later zullen ze mij wel aanspreken de voogdij definitief over te pakken, voor wat haar onderhoud betreft alleszins. Ze wordt veertien volgende maand en is ook nog huiselijk, stil en bedeesd, maar het vuur kan nog wakker worden. Ze sterft van de liefde voor Justin Bieber, diene gemene klootzak..

Enfin, we zijn allebei vaders op zoek naar liefhebbende kinderen, maar de resultaten zijn uiteen aan het lopen.

17:15 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.