12-08-12

Vaderkes Liefde

Tweede Deel.

 

Liefde, in het algemeen, moet men, zoals alle andere gevoelens, koudbloedig kunnen en durven ontleden. Als het van beide zijden tegelijkertijd komt, wat zelden gebeurt, gaat het nog, zolang het gaat, maar zodra den enen den anderen begint te onderdrukken en de sleur de leiding overneemt begint de liefde uiteen te brokkelen. De wiskundige uitleg daarvoor is eenvoudig: als beiden positief zijn is het geheel ook positief, maar als één van beiden negatief is, of wordt, dan wordt het product ook negatief. Liefde van één kant is negatief en daar bestaat geen oplossing voor! Het beste is afscheid te nemen, zonder veel tamtam en voorgoed uit elkaar's gezicht te verdwijnen.

 

Tot daar de wetenschappelijke en gemakkelijkste uitleg.

 

Nu over naar “VADERKES (en ook, natuurlijk en nog méér, MOEDERKES) LIEFDE", die ne hele trap en zelfs een verdieping hoger ligt en waarvan ontsnapping onmogelijk is.

 

In mijn dochters hoofd beteken ik tegenwoordig en ik begrijp helemaal niet waarom, een “VIJAND” en alzo behandelt ze mij. Iemand die niet te vertrouwen is en vermeden moet worden. Ik weet niet wie haar dat in haar hoofd heeft geprent, maar het is onmogelijk te negeren dat het dat is wat er van onze originele relatie is óver gebleven. Zal het zijn dat ik, misschien, gedurende enkele weinige terechtwijzingen, genoeg brandstof in de stove heb geschoven dat ze er jaren mee van zal kunnen blijven branden en vergiffenis onwaarschijnlijk maakt? Iets waar elke vader toch bezig moet mee zijn, ik bedoel: zijn kind terechtwijzen, wanneer dat past.

 

Vroeger heb ik voortdurend beweerd dat lichamelijk contact (kussen, hand-houden en omhelzen), tussen naaste familieleden niet alleen gunstig is maar ook en absoluut nodig. Ik ben niet van gedacht veranderd, maar als men een zekere afkeer of tegenzin opmerkt bij één ervan, op dat moment, doet men er beter aan niet te blijven aandringen.

 

Dat is het ogenblik wanneer de kilte en de tocht uw hart binnensluipen. En het verergert bij elke nieuwe goesting om het beminde kind tegen zich aan te drukken, vooral als men tezelfdertijd opmerkt dat zij (in mijn geval) toch wél andere mensen innig omhelst en teder behandelt. Ik besluit daaruit dat ik waarlijk gefaald heb in mijn vaderzijn.

 

Alhoewel ik, sinds onze eerste kennismaking, een zekere reserve opmerkte in haar gedrag tegenover mij, oordeelde ik dat van tijdelijke aard te zullen zijn. Zou het te maken hebben met mijn voortdurende aandringen op strijd en weerstand? Geestelijke en lichamelijke uitputting dus? Ik heb nochtans mijn best gedaan om een uitstekende vader te zijn. Nooit iets verboden of gedwongen te doen of te laten. Nooit iets geweigerd of ontzegd. Voortdurend opgebeurd en zelfvertrouwen in geblazen. Gestimuleerd en vooruit gestoten. Gezelligheid en veiligheid geschonken. Aandacht gegeven en geluisterd. Oneindig veel keren beweerd hoe schoon en machtig ze wel was. Hoe veel ik naar zo’n dochter gesmacht had. De verwezenlijking van mijn droom...

 

Haar omhelzingen bleven uit, haar kussen werden vervangen door haar wangen en iedere keer voelden ze minder wáár. Haar ongeduld, werd strengheid. Haar aandacht vervangen door gefronste wenkbrauwen en uiteindelijk bleef er geen enkel gebaar nemeer over van genegenheid. 

 

Ik voel me verslagen in de meest belangrijke taak van mijn leven.

 

Vaderkesdag is niet alleen een flop geworden, maar een kaakslag. Het zal Nonkel Fons, daar in zijn graf, zeker jeunen.

13:12 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.