12-07-12

Jonge en dus nog groene (dacht ik) politieagenten leren hun job hier razend snel..

Pas aangeworven jonge en dus nog groene (dacht ik) politieagenten leren hun job hier vliegensvlug..

 

Opeens, voor de eerste keer in vele jaren, had ik twee piepjonge politieagenten opgemerkt aan het verkeerskruispunt, schuin voor mijn winkel. Heel waarschijnlijk aangeworven in voorbereiding voor de komende Olympische Spelen en de Wereld Voetbal Kampioenschappen, onder andere steden, hier in Recife.

 

Uitstekend, overwoog ik meteen: dat zal ook mijn veiligheid bevorderen.

 

Het duurde amper twee dagen vooraleer één van hen de winkel beslist binnenstapte om zich een zwarte stylo en een klein schriftje aan te schaffen. Ik had het rap door: iedere keer er iemand zijn auto slecht parkeerde of op het nippertje door het rood licht reed, in de nabije omgeving, haalde hij bewust zijn (mijn) boekje te voorschijn (het officiële exemplaar zorgvuldig verbergend) en schreef daar in grote letters de nummerplaat op van de overtreder. Pas begonnen en hij had zich al een uitstekende bijverdienste aan de hand gedaan. Het duurde ampere seconden vooraleer de eigenaar van de auto, verontrust dat hij bezig was een boete aan zijn benen te lappen, bedeesd en onderdanig uit zijn wagen stapte en zich kreunend van de spijt naar de streng kijkende (maar toch nog altijd op een snotneus gelijkende) politieagent wendde, die zich meteen zelf herinnerde hoeveel keer hij, met zijn moto, eendere strenge blikken had moeten trotseren, toen hij nog werkloos was, enkele dagen eerder, terwijl hij zich, zonder helm, naar het strand aan het begeven was. Deze keer was het dus zijn beurt om vernietigend te blikken, verloochenend wat zijn vader hem had wijs gemaakt dat “hij, hem zou zijn, morgen” en daardoor niet op veel geluk hoefde te rekenen.

 

Jaja meneer, een zware overtreding gemaakt en ik zal u, zonder enige wroeging, een boete verkopen. Door het rood licht gereden, hé?? Dat zal u op zijn minst driehonderd Reais kosten. Plus ook, ik zie het nu nog maar pas, een gebroken achteruitkijkspiegel. Bovendien, ik kan het van hieruit onderscheiden, hebt u kale en versleten banden. Dat zal u nogal ’t één en ’t ander kosten, meneer. Misschien ben ik zelfs verplicht uw auto áán te slaan. Teveel overtredingen in ene keer. Neenee, er is niets aan te doen. U zult, tenandere, ook méé moeten naar het politiekantoor, om alles degelijk aan de commissaris uit te leggen. Daarmee zult u de gehele dag verliezen, want de commissaris heeft nog heel wat andere boeten te innen. Wat? Zal u een dringende afspraak verliezen? Een colaatje om mezelf te verfrissen? Wat denkt u wel misschien meneer? Dat ik corrupt ben? Ach zo, vijf cola´s? Dat is wat anders, natuurlijk, maar contant hé! Steek het geld maar in mijn boekje hier...

 

Mijn schriftje heeft al zowaar het dubbel opgebracht van zijn oorspronkelijke kost, in minder dan een uur tijd. Dat is weten hoe echt zaken te doen. Alle investeringen zijn meteen prijs. Je moet natuurlijk wel over het kostuum van “politieagent” beschikken, vanzelfsprekend.

 

Dat herinnert mij aan een haarkapper die zijn salon uitbaatte juist voor mijn ex-kroeg, in de buurt. De naam van de zaak: “Chez Sherry”. Ik dacht dat hij eigenlijk “Chez Cherie” bedoelde, maar ik kan mis zijn. Hij had de naam gehoord van een andere travestiet die terug was gekeerd vanuit Parijs, waar hij op de Champs Elizée zijn brood (gulzig) verdiende. En hij had de naam schoon en gepast gevonden voor zijn chique zaak. Zijn klanten waren vooral middeljarige vrouwen die het niet vies vonden bepoteld te worden door vingers die enkele uren (of minuten) eerder de uitlaatbuis van geile vriendjes hadden beroerd.

 

Wat er mij echt opviel, nochtans, was dat er alle dagen, ongeveer rond het sluitinguur, wanneer het al begon te schemeren, twee politieagenten opdoken, op felle en luidruchtige brommers, waardoor je er dus niet naast kon kijken, die hun voertuigen daar met veel omhaal parkeerden en verdacht bleven rond slenteren tot hij zich kon ontlasten van zijn laatste vrouwelijke klanten en de tijd veroverde om hen alsmaar ook nog te "bedienen" in zijn salon, met gedempt licht en neergeslagen sluikgordijnen weliswaar, zodat hun opgespannen klootzakken eveneens werden ontlast, zonder veel herrie overigens en ook zonder stof op te jagen, wat niet gemakkelijk was, want in de kazerne was er wel veel aanbod maar weinig vraag naar verslenste konten, terwijl daar, in de schaduw van dat salon, op de rand van de haarkappersstoel, een blinkend en uitnodigend "black hole" zoveel aantrekkelijker leek dan dat voorgeschoteld op een houten bank, wat ook vermeed daarna zelf in de rij te moeten gaan staan, zodat ze zelden met ondraaglijke goesting rond bromden tot laat in de nacht, onwillekeurig van het aantal mensen die ze al gekloot hadden, praktisch de gehele dag rond.

 

Allez, ik ben daar maanden klant gebleven, in mijn stamcafé bedoel ik en diezelfde agenten zijn daar niet alleen alle dagen voorbij gepasseerd, maar ze hebben er ook ne hele hoop andere collega’s naartoe geloodst die daar ook trouwe klanten zijn geworden en die niet alleen te voet, of op hunne velô of andere luidruchtige brommers, maar zelfs ook in schitterende politiewagens eraan kwamen, waarin natuurlijk de meest gegradueerden, met nog grotere klootzakken dan die van hun onderdanen, zodat iedereen daar altijd goed en volledig is bediend geweest en er nooit reclamaties van eender welke vorm en oorsprong te betreuren zijn geweest, tenzij diene enkele keer dat een agent verbaasd had gewezen naar de krans op zijn piemelhoofd, bekroond met een schelletje ajuin.

 

Diene travestie, vertrouwde de kroegeigenaar me later eens toe, was een verstokte en verslaafde mannenverslinder, in het absolute MEERVOUD. Gaat ne keer zoveel en zo erg aan verscheidene piemels, per dag, verslaafd zijn, hé zeg..!!

 

Dat onophoudelijk werk veroorzaakt bijgevolg ook een helse honger in de immer lege magen van de bekwame politie en het is dus ook zonder verrassing dat ik meerdere politiewagens, dagelijks, hun warme maaltijd zie afhalen in praktisch alle restaurants hier in Recife, waarvoor ze, als tegenprestatie, bereid zijn een rammeling te geven aan alle klanten die dreigen hun rekening niet te betalen, of zowel de klanten van het restaurant niet te beboeten wanneer ze hun auto op het voetpad voor het restaurant stationeren. Gisteren, toevallig, kwamen er twee wagens op hetzelfde moment aanrijden en ze hebben elkaar, scheldend, naar de hel gewenst, vooraleer de auto met de sterkste agenten, het pleit heeft gewonnen.

 

En zo gaat het leven hier zijne gang en worden er praktisch geen officiële boetes uitgedeeld, tenware aan deze burgers die eerlijk zijn en verkiezen een peperdure boete te betalen dan met een zacht en volgepropt handdrukje afscheid te nemen.

 

Zo heb ik ook allang mijne hoop opgegeven in verband met drie aangegeven diefstallen, waarvan ik praktisch zelf de dader al had gevonden, maar waar er mij de wettelijke macht aan ontbrak om hen bij de kraag te pakken. Dat betekent echter, in geen enkel geval, dat de dieven uiteindelijk toch niet betaald hebben, maar wel dat het geld ergens blijven plakken is.

 

Leve lang de Politie, hier in Brazilië, wel te verstaan.

17:23 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.