06-07-12

Afkeer, Walg- en Braaklust, zoniet: Goesting om kreunend te Spuigen

In mijn winkels hier word ik dagelijks geconfronteerd met vooral bleke oude en ook minder oude madammekes, met zwarte plekken overal, die niets anders te doen hebben dan, niet alleen mijn bedienden, maar ook mijzelf te trachten te vernederen, te pesten en te trachten de les te lezen.

 

Met mij moeten ze niet meer rekenen. Ik heb al verscheidene keren het verschrikkelijk genoegen gehad er ne hele hoop naar buiten te manoeuvreren, te duwen en te koteren om hen daarna, langdurig, vanachter mijn veilige tafel, uit te zitten schelden. In achtung genomen dat er in Recife duizend keren meer oude wijven van alles behalve Palestijnse oorsprong leven, dan eender welke andere en ze er zelf durven op wedden dat ze zodanig lelijk zijn dat het geen zin nemeer heeft dat nog te trachten te verbergen, maken ze er een punt van, louter uit wraak, de andere mensen op hun schenen te schoppen om toch nog zo de aandacht te kunnen trekken en te krijgen.

 

Eerlijk, mijn inspanning om ze in mijn winkels slechter te behandelen dan zij met mij proberen te doen heeft vooralsnog geen resultaat geboekt. Ze blijven binnenstromen in hoeveelheden groter dan de frieten vanuit eender welk frietkot, met overvloedige maioneise erop, in Gent. Ik vermoed dat ik één van de weinige winkelbeheerders ben die, vooraleer bereid te verkopen, verkies veroverd te worden. Ik voel me zelfs gelukkig en voldaan iedere keer ik er weer eentje met een scherpe blik op hun mager achterwerk naar buiten heb geleidt. Weeral een tang die zal geleerd hebben dat niet iedereen ongevoelig is voor hun afschuwelijk gekraai en gekras. Ik ben ervan overtuigd dat dat op de lange weg verlies zal betekenen voor de zaak, maar wie er niet op uit is eerst zijn eigen gevoelens uit te drukken, zal ze dan later ook zelf niet moeten inslikken. Iedere keer dat er woeste woorden worden geuit aan de toonbank kom ik er onmiddellijk bij gestormd om de nijdige woorden nog méér op te wakkeren en mijn bediende(n) onmiddellijk en onherroepelijk gelijk te geven.

 

Ik schrijf daar vandaag over, omdat ik gisteren weeral eens een klante heb bediend die ik er vroeger al van had verdacht aan de elite te willen behoren en ook aan de klasse “boergesie”, van de gemeente hier. Eerst had ik verwonderd staan loeren naar de grote, bijna helemaal ontblootte, rechtop pronkende blanke, borsten van haar dochter, heel zeker nog onberoerd want ze waren wel enorm, maar toch nog niet naar beneden getuimeld, waardoor ze een uitnodigend en zelfs bedelend aspect aannamen, zoals om verrukt, door de uitgekozen gelukzak, bepoteld te mogen worden. Haar moeder, integendeel, had geen enkel oog voor haar borsten (die van haar dochter, bedoel ik, want haar eigen borsten waren allang veranderd in gebruikte koffiezakken) maar wel voor de bult in mijn broek en de onnozele kopie die ze had gevraagd van haar identiteitskaart, wat ik verward had geprobeerd, maar waar ik, slechts na verscheidene pogingen, was in geslaagd, terwijl ze zich uiteindelijk manifesteerde enkel één ervan te zullen betalen. Nochtans wees ik haar erop, terwijl nog steeds naar de borsten loerend van haar dochter die ze praktisch vóór mijn neus schoof, dat ik een kopie had getrokken van beide zijden, dus frente e verso, zodat ze mij het dubbel schuldig was. Toen ze daar nijdig mee akkoord ging echter en ik haar haar wisselgeld trachtte te betalen weigerde ze ineens een bepoteld bankbiljet te aanvaarden en eiste dat ik voor een beter exemplaar moest zorgen. Ik verkleurde niet alleen van kleur, maar ik voelde mij almachtig gekrenkt, niet alleen omdat ik besefte dat ik de kans niet meer zou krijgen om die duivelse ongerepte blote boezem van haar jonge dochter vooralsnog te mogen betasten, maar ook omdat ik geen ander exemplaar van dat biljet beschikbaar had en ik woedend aan mijn bediende moest vragen om het in een aangrenzende winkel te gaan verwisselen. Terwijl dat gebeurde en zonder mijn blik ooit één seconde van deze prachtige en magistrale borsten af te wenden, wees ik er haar op dat ik enkel en alleen maar een kleine winkel bezat, onafhankelijk van mijn bedoeling om dat te veranderen, maar waar er alleen maar arme mensen passeerden met eveneens bepoteld oud geld en dat, als ze werkelijk nieuwe bankbiljetten wilde krijgen, ze zich naar een chique winkel moest begeven, waar er alleen maar rijke mensen met pas gedrukt geld binnen mochten en dat ze dus beter de volgende keer een andere winkel zou moeten opzoeken om haar saaie kopie’s te laten maken, terwijl ik hevig begon te kwijlen van de goesting en ook van de inspanning om mezelf in bedwang te houden, zodat zij mij verschrikt interpelleerde waarom ik wel zo grof was met haar en niet met haar dochter, die zich meteen nog wat verder vooruit bewoog zodat ik niet alleen de twee bergen van dichtbij kon onderscheiden, maar ook haar navel tussenin en nog wat verderop, het begin van wat op een spleet geleek, met wat schaars haar er rond...

 

De spijt heeft me daarna overvallen want ze was waarschijnlijk uit op een onbeschaamde en vooruitstrevende macho die bereid was zijn piemel in het vuur te steken om dat haar daar, van haar deftige maar toch al hete dochter, definitief in twee delen te splitsen, zonder daarvoor te moeten betalen.

21:39 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.