28-06-12

Gráfica Auriverdi - Rio De Janeiro

Sedert één van mijn, bijna allemaal, saaie klanten (die mij vanzelfsprekend diep wilde kwetsen) mijn leeftijd onlangs durfde schatten op 85 ben ik opeens ruw op mijn voeten gevallen en kreeg ik zo de verschrikkelijke indruk dat ik al oud en versleten was, tijd om mijn mat op te rollen en vaarwel te zeggen.

 

Ik had al eerder ondervonden dat, als ik mij lang genoeg buk, bijvoorbeeld terwijl ik kleine muntjes aan het zoeken ben op de straat en in de goot, ik me dan slechts met ongewone moeite terug óp kan richten en tergend langzaam in mijn originele plooi geraak. Allez, ik begin mezelf een stijve mens te vinden, iets waar ik vroeger geen last van had, tenzij op plaatselijk gebied, vooral in mijn nek als ik naar de toren van de Kerk van Rumbeke bleef staren vóór de mis van 10 uur, om de beweging van de klok te blijven volgen en ook op een andere plek, dichter bij mijn knieën, wat hier nu niet van pas komt.

 

Van stijve en stege mensen gesproken, ik herinner mij ineens en verrassend genoeg, de eigenaar van “Grafica Auriverdi”, in Rio De Janeiro. Was me dat een stijve mens!! Hij was Rus van geboorte en was uitgeweken naar Brazilië een twintigtal jaar eerder dan ik. Zijn bedrijf was gespecialiseerd in het uitpluizen en ontleden van goedgekeurde wetten, louter op economisch en fiscaal gebied, die hij dan in speciale boeken publiceerde. Zijn naam: Libero Andrade; ik zal het nooit nemeer vergeten. Ik heb hem verschillende bezoeken gebracht en alhoewel ik er durfde op zweren dat hij me sympathiek vond, ben ik er nooit in geslaagd hem grotere machines aan zijn been te draaien. Enkel maar bucht en brol.

 

Onze verkoper daar, Sr. Souza, had er mij, met voorbehoud, op gewezen dat hij samen leefde met zijn zuster, net zoals een koppel, i.e. man en vrouw. Zo´n geval had ik zelf nog nooit eerder gezien en meegemaakt en ik lette er speciaal op of er geen kenmerken te bespeuren waren in zijn voorkomen. Maar ik heb er nooit een woord over gerept met hem. Later kwam ik te weten dat hij in een huis woonde op de kronkelige baan die naar de heuvel (berg?) leidt naar de Alto da Boa Vista, het grootste woud in de wereld, binnenin de grenzen van een stad. Toen ik daar wekelijks met mijn fiets voorbij peddelde, op weg naar de top, ongeveer 700 meter hoog, kon ik het nooit nalaten een glimp van hem te trachten op te vangen, terwijl hij misschien in de keuken of in de woonkamer handtastig werd met zijn zus, doorheen de voorruit, maar ik reed te snel om mij op iets te kunnen concentreren en overigens zou ik daar ook nooit speciaal voor gestopt hebben, tenzij die ene keer dat ik deed alsof ik een platte band had en daar een beetje bleef treuzelen met de hoop op iets eigenaardigs te stuiten, maar waarschijnlijk deed hij zijn vuile manieren alleen maar in het geheim, in het donker en zonder geluid te maken.

 

Toch heb ik hem daar nooit echt voor veroordeeld en vond hem zelfs minder afschuwelijk dan andere mannen, ook stijve, die hun werktuigen in de uitlaatriolering schuiven van andere mannen, gebukt of niet voor dat doel.

 

Ikzelf heb nooit kunnen begrijpen waarom iedereen daar zo´n ophef over maakt, vooral als men de oorsprong en het gedrag van de leden van de Europese Koningshuizen onderzoekt, allemaal gewend aan onderlinge betrekkingen tussen neven en nichten, tantes en nonkels, zodat hun bloed over de jaren zodanig is uitgedund dat er ne hele hoop dwazen tussen zitten. Bekijk onder meer onze eigen prinsen. Waren ze de zonen geweest van mijn vader, ze zouden allemaal in de Vakschool van Roeselare terechtgekomen zijn. Ze kennen en verstaan nauwelijks de taal van hun eigen volk en zijn voortdurend geneigd op vakantie te trekken om te kunnen uitrusten van hun saai leven, beperkt tot het onder de rokken en tussen de benen van hun eigen nichtjes en ook neven, te gluren.

 

Waarom dus zou Mr. Andrade beschaamd moeten zijn over zijn gedrag en stijf moeten rondlopen om geen argwaan te wekken?

 

Ik wacht op een antwoord.

21:52 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.