10-11-11

Uit mijn blog-dagboek van jaren terug..

....

 

Hij constateert met voldoening de algemene consternatie wanneer hij zich terug omdraait, trekt even zijn mondhoeken naar omlaag en terwijl hij een ogenblik een actieve stilte laat násidderen streelt zijn dat-hadden-jullie-niet-gedacht-hé-blik over de hoofden. Een waarderend gemompel plant zich voort in de rijen. Nee, dat is werkelijk weer de Pot-op-en-top. Met een diepe ademhaling hervat hij zijn betoog.

 

Hij luistert al niet meer. De ogen toe, de gekruiste armen op de buik vertoeft hij voor de honderdduizendste keer bij Dorus. Eigenlijk heet ze Doris. Maar hij vindt Dorus beter klinken. Die naam staat trouwens al enkele jaren op de rekker die zijn matras tegen het bed klemt. Ze is niet lief, ze is niet uitermate knap, ze is niet eenvoudig. Ze is niet begrijpend, ze is niet uitermate eerlijk, ze is niet gemakkelijk. Ze is niet goed. Helemaal niet. Ze is helemaal niets...  Maar hij houdt van haar. Hij houdt ontzettend veel van haar. En daarom is hij leeg. Helemaal leeg van binnen. Koud van binnen. Zonder vlees, zonder bloed. Alleen maar vel en beenderen. En dat heeft zij gedaan. En hij kan er niks aan doen. Zo is het. Zo blijft het. Alles heeft ze méé genomen. Alles heeft ze áchter gelaten. Die verrekte.... ! Of nee, dat is ze niet. Enkel het uitzicht. Van een modern meisje. Eigenlijk van een klassiek meisje. Trots, wilskrachtig, onbuigzaam, cynisch, hard, meedogenloos. Voor zichzelf. Voor de anderen...

 

......

12:57 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.