28-10-11

De Wet van de Vermoeidheid

Hij kon niet goed begrijpen dat een toonbank zó gemaakt mocht worden. Een mens die van plan is zich te bedrinken wil gemakkelijk zitten. Ontspannen.

Eens te meer geërgerd nam hij zijn boel op en stevende, binnensmonds het hotel verwensend, naar een tafeltje in een wat duistere hoek. Van daaruit kon hij de deur in de gaten houden. Niet dat dat hem vrolijker maakte, maar je weet nooit hoe een jonge vrouw het in haar hoofd haalt een hotelbar onvergezeld binnen te stappen. Hij wachtte twee uur. Tevergeefs. De enige bezoeker was een rood opgezette zakenman die rechtstaand en met veel ophef een sterke drank zat binnen te kuilen.

Hij staarde met op elkaar geklemde tanden in zijn bierglas. Zelfs drinken kon hij niet. Wat kon het hem eigenlijk schelen. Tien minuten later zat hij op zijn bed. Denkend. De ellebogen op zijn knieën steunend. Zijn neerslachtigheid was er door het bier niet uitgespoeld. Vermoeid door de inwendige druk liet hij zijn hoofd diep doorzakken en toen het hem te zwaar werd ging hij er bij neerliggen. De slaap overmande hem op hetzelfde moment...

Besluit:

Elk wezen op deze wereld, mens, dier en plant inbegrepen, zal onder druk, aanhoudend of onderbrekend, gedoemd zijn tot het buigen, breken of barsten, onmiddellijk, op korte of op lange tijdsduur...

19:57 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.