25-06-11

Kiára

Onlangs heb ik, een beetje beroerd, een jongetje van een jaar of zeven/acht zitten gadeslaan terwijl hij het haar van zijn moeder langdurig aan het kammen was, strelend en vertederd vertroetelend, dan opwapperend en aaiend, duidelijk verrukt het gevoel, de soepelheid, de geur en de kleur te mogen bewonderen. Zijn beide mollige ouders zaten intussen, zonder zich veel om hem te bekommeren, pizza’s, in verscheidene smaken en kilo’s, op te vreten en waren uiteraard gewend aan zijn ietwat ongewoon gedoe.

 

Ikzelf herinner mij maar één enkele keer het haar geborsteld te hebben van mijn moeder, ongeveer op diezelfde leeftijd, toen ik achter haar, op de zetel in de woonkamer, verbaasd was geweest van het genoegen dat ik me daar zelf mee verschafte. Toch ben ik ervan overtuigd dat het zaliger is voor wie de streling ontvangt dan voor diegene die het toepast. Net zoals een hond (meer dan een kat die, als je toevallig een gevoelig plekje aanraakt, onmiddellijk snauwt, alsof je het opzettelijk hebt gedaan) leg je dan prompt je oren in je nek en vermijd je veel te bewegen zodat de toepasser dat niet interpreteert als een gebrek aan appreciatie en vandaar bekwaam onmiddellijk de aaiing te eindigen. Het verstrekt, net zoals andere strelingen, een verlossend geluk, een kalmerende vrede en het verlangen het uren lang te laten blijven duren, net zoals een beminnende vrouw die ook urenlang kan spelen met een ander, meestal trillend, voorwerp dat aan het mannelijk lichaam toebehoort.

 

(Tussen haakjes: weet je waar de meisjes het meeste kroezelhaar bezitten?? Zie *antwoord beneden)

 

Ik ben niet in staat te oordelen of de gewoonte van dat kind hem vroegtijdig naar het ambt van haarkapper zal leiden en of dát de lopende statistieken zal bevestigen dat, alleszins hier in Brazilië, negentig percent van de haarkappers homoseksueel zijn. Nochtans zag hij, het manneke, er helemaal niet zó uit, terwijl hij opgewekt zijn vingers door zijn moeder’s haar liet glijden. Af en toe kraaide ze toch een pijnlijk kreetje uit wanneer hij ongewild tussen enkele verstrengelde haren belandde. En zo stond hij daar, achter haar stoel, terwijl ze met haar vent aan het kletsen was, zonder zich te vermoeien.

 

(Dr. Coupez in Gent, heeft ooit eens beweerd dat mensen die veel klappen terwijl ze eten, ook veel lucht, tezelfdertijd, inslikken, waardoor ze, wat later, hun achterklep niet helemaal meer kunnen bedwingen)

 

En ik herinnerde mij ineens een ander wezen, een meisje genaamd “Kiára”. Ze is één van mijn dochter’s eerste en beste schoolvriendinnetjes geweest, die ze toen regelmatig uitnodigde om het weekeinde bij ons, thuis, door te brengen. Ze waren beiden ook rond de zeven/acht jaar en verkozen luidbundig in de Yakuzza (met hun bikini’s aan, voor de vuile geesten) rond te plensen, in het eerst warme, maar daarna langzaam afkoelend water, tot ze, een uur later, bevend en trillend van de killigheid ze er een punt beslisten achter te zetten en hun poppen aan de beurt kwamen. Deze belangrijke vriendschap heeft verschillende jaren geduurd, tot het noodlot er abrupt een einde aan heeft gemaakt. Ik heb, vooraleer ik het vergeet te vermelden, een traan niet kunnen verbergen, gedurende haar begrafenis.

 

Zij ook had de gewoonte het haar van mijn dochter tussen twee vingers vast te grijpen, terwijl ze er, zonder stoppen, krulletjes in probeerde te maken, zelfs terwijl ze beiden, moe van het spelen, begonnen ín te dutten. Daarvoor wikkelde ze gedurig een stengeltje haar rond haar wijsvinger, waarna ze het dan terug strak trok. Intussen stak ze ook haar duim in haar mond, tot ze allebei, verzadigd, in slaap geraakten. Zelfs bij mij heeft ze dat verschillende keren gedaan terwijl we, allemaal samen, naar de TV aan het kijken waren. Ze had duidelijk behoefte aandacht en genegenheid te GEVEN.

 

Hoe eigenaardig het ook mag klinken, haar eigen moeder was volledig afwezig in haar dagelijks leven en leefde zelfs in een andere gemeente, verschillende honderden kilometers ver weg, óp naar het noorden van het land. Ze werd opgevoed door haar grootmoeder, in Recife die, ongehuwd, gescheiden of als weduwe (ik heb er nooit achter gevraagd), voor de familie-inkomsten zorgde en wat, als toeristengids, praktisch de gehele dag in beslag nam. Soms zelfs meerdere dagen in een rij. Haar vader, een ouderwetse jonge hippie, met oorbellen en tatuage's versierd, die zichzelf als een onafhankelijke DJ bestempelde(!!??) en ook nog bij zijn eigen moeder (haar grootmoeder dus) inwoonde, deugde blijkbaar voor niets. Ze had wel nog een broertje, wat ouder, die met haar in dezelfde kamer sliep, maar liever met andere vriendjes omging. Ze begon, op den duur, altijd maar meer bij ons haar vrije tijd te spenderen en huilde hartstochtelijk iedere keer haar grootmoeder haar af kwam halen of wanneer wij haar bij haar thuis moesten afzetten.

 

Ze was ongelooflijk lief, zachtaardig en aanhankelijk.

 

Ik heb, enkele jaren geleden, het verschrikkelijke nieuws verstomd ontvangen: ze was verdronken in de zee, nadat ze, gedurende het zomerverlof, besloten had zich bij haar moeder te voegen en zij, de moeder dus, samen met enkele andere kinderen (ik weet niet of het haar eigen kinderen waren) hen naar een afgelegen strand had gevoerd, waar ze, natuurlijk, dadelijk in het water hadden gesprongen.

 

Ik had ze verscheidene keren zelf eerder ook al naar het strand gebracht, hier in Recife, terwijl ik er gene minuut mijn ogen vanaf heb gewend, begrijpend hoe gevaarlijk en verraderlijk de zee wel is, alhoewel mijn eigen dochter uitstekend kan zwemmen. Maar dat is juist het gevaar: als er iemand aanwezig is die goed kan zwemmen, dan is men geneigd zich wat dieper in het woelig water te wagen en precies wanneer er niemand aan het toekijken is, men opeens het zand onder zijn voeten voelt verliezen en er, in een kwestie van amper een minuutje, een ware ramp ontstaat.

 

Ze heeft dus, veel te vroeg, het eindige verwisselt voor het oneindige... mijn lief klein Kiaraatje...

 

(*Antwoord: in Afrika)

19:18 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.