02-05-11

Faber Castell

Ik verdenk er mezelf van over geen enkel geduld meer te beschikken voor mensen die mij in de luren willen leggen. Mensen die voortdurend de indruk geven dat ze vrienden zijn, maar achter je rug, in het beste geval, gene roste frank verleggen om de karre op gang te brengen, maar toch schijnen actief te zijn en geïnteresseerd in hun beroep. Niettegenstaande het feit dat ze plechtig beloven alles te zullen doen in jouw belang, maar eerst en vooral aan zichzelf peinzen, dan aan hun eigen geld en daarna aan hun eigen toekomstplannen, alhoewel ze er niet voor terug schrikken daarvoor eerst op je tenen te staan trappen, dan je met hun ellebogen achteruit te stampen en als ’t nodig is, ook op je hoofd te terten, tot je jezelf zo plat en vernedert voelt als een worm verpletterd door een olifant en je daarom zweert nooit ne meer als voetmat gebruikt te zullen worden en zelfs weigert hunne valse prietpraat nog voort te blijven inslikken..

 

Toen ik voor het eerst, in mijn splinternieuwe papierwinkel, inkopen moest verwezenlijken om mijn stock met voorraad te voorzien, vroeg ik mijn vrouw de afgevaardigde van de firma Faber Castell, een Zwitserse fabrikant van ne hele hoop bucht en brol, allemaal peperduur en van betwistbare kwaliteit, erbij te roepen. Die verkoopster, Adriana genoemd, rechtstreeks gecontracteerd door het filiaal van die fabriek in São Paulo voor onze streek hier, wees er mij meteen op dat ze er niet gewend aan was kleine bestellingskes te ontvangen, vooral vanwege klanten die voor het eerst van haar diensten mochten profiteren. Ze nam meteen haar laptop op haar schoot en begon aan te duiden wat we ons allemaal precies moesten aanschaffen, niet voor onszelf natuurlijk, om zo haar belangrijke waren in onze winkel te mogen tentoon stellen en daar te laten blinken voor dat doel, maar vooral om zo onze dankbaarheid ten opzichte van haar te kunnen uiten en demonstreren, omdat ze, pas na enkele weinige aandringende boodschappen, bereid was geweest ons te bezoeken in ons hol. Toen ze de reeks bladzijden met school- en kantoorgerief had door gebladerd kwam ze tot het besluit dat de geselecteerde items niet voldoende waren geweest om het minimum gedrag te bereiken waarvoor het mogelijk zou worden de waarde te doen verdelen in verscheidene maandelijkse afbetalingen en dat, ook om haar verkoopslust te kunnen lessen, we ons ook een hele hoop speelgoed zouden moesten aanschaffen, bestaand uit ne hele hoop grote, maar schijnbaar lege dozen, te voelen aan hun ongelooflijk klein gewicht, terwijl men, als men eraan durfde schudden, men enkel wat papieren (waarschijnlijk instructies) hoorde verschuiven. Toch bleken die lege dozen uiterst duur te zijn en ben ik er, ná twee jaar inspanning, niet in geslaagd er één enkele van te verkopen, terwijl ze, in compensatie, enorm veel plaats innemen in de rekken. Zo zag ik het totaal aanschafbedrag rap verhogen naar fel over de 3.000 dollars, genoeg, om de totale waarde te kunnen verdelen in vijf maandelijkse afbetalingen. En weg was ze..

 

Twee maanden daarna was er nog geen sprake van aankomst van de bestelde verkoopswaar en belde ik haar op om het waarom te vernemen van die uitermaat grote vertraging. Ze was waarschijnlijk aan het wachten geweest op mijn contact want ze braakte er onmiddellijk uit dat alles allang gereed stond in São Paulo, maar dat ze het bevel had ontvangen dat ik, omdat ik een nieuwe klant was, het bedrag eerst constant zou moeten storten op haar rekening, vooraleer over te kunnen gaan op de effectieve verzending. Daar voelde ik meteen dat ik wel degelijk aan het bedrogen was geweest.

 

In dat geval, vervolgde ik, heb ik recht op een afslag, want de voorgestelde prijzen waren er zó op gerekend dat ze geldig waren voor verscheidene afbetalingen, ná de aankomst van de bestelling. Ze beloofde mijn interesses te verdedigen.

 

Weeral gingen er verschillende weken voorbij, zonder antwoord van harentwege. Toen ik haar opbelde om over het besluit van de fabriek geïnformeerd te worden vermelde ze, terloops, dat ze mij al alle mogelijke en onmogelijke afslagen had gegeven op het moment dat ik de bestelling had gemaakt en dat ik dus verplicht was de volle bak, vooraf, te betalen, indien ik van plan was mijn bestelling te bevestigen. Met het begin van de schoollessen voor de deur had ik geen ander alternatief en heb ik aan haar eis moeten voldoen.

 

Feit is dat ik het grootste part van de waren heb ontvangen met de geldigheidsperiode al bijna helemaal verlopen en dat ik na twee jaar inspanning, met ne hele hoop promoties, prijsafslagen en nog andere “batjes” en “solden”, ik me nog niet van de helft van de aangekochte producten heb kunnen ontdoen. De afvalbak staat hier nu met een open gesperde muil te wachten op mijn beslissing, terwijl ik vast stel dat de chinezen diene zelfde brol produceren voor een derde van de prijs van de Zwitsers..

 

Gisteren heeft ze mij opgewekt terug opgezocht, gewoonweg om de dosis nog ne keer te herhalen.

 

Ik heb haar met haar klakken en haar kloten naar buiten gewipt, die oerdomme teve..

 

Een ander klootwijf was de verantwoordelijke manager van mijn bankrekening in de Itaú, met name Gabriela. Ik had haar gecontacteerd, zes maanden eerder, omdat de eigenaar van het vastgoed van de winkel een bankgarantie vereiste om mijn huurcontract te ondertekenen. Gedurende vier maanden heb ik moeten horen dat alles in orde was, dat ze alles aan het voorzien was, dat ze in Sao Paulo een cursus aan het volgen was, dat ze nu op ziekteverlof was, dat ik me niet ongerust moest maken, dat ze aan het middagmalen was en dat ze nog altijd, twee uur daarna, aan het middagmalen was, dat ze pas op verlof was gegaan, dat ik mij niet langer ongerust hoefde te maken en dat de faxmachine gebroken was en dat ze, om het contract op te kunnen zenden, de faxmachine van haar vader zou gebruiken enz... tot ik opeens mijn geduld verloor en een uitgebreid verslag opzond naar haar oversten in São Paulo, zodat ik, op diezelfde dag nog, mijn contract heb ontvangen en haar bezoek ook, maar in het gezelschap van één van haar collega’s, terwijl ze schreeuwde dat ik haar moreel door de modder had gesleept en dat ze daardoor een advertentiepapier had moeten ondertekenen, bevestigend dat ze lui was geweest, plus incompetent en ook onverantwoordelijk en dat ze de volgende keer ontslagen zou worden, terwijl ze haar hand ophief gereed om mij een mep toe te dienen en ik er haar dan op wees dat alles, in mijn winkels, gefilmd wordt en dat zij overwoog er haar man bij te roepen om mijn muil eventueel toe te slaan en dat ik er haar dan aan herinnerde dat ik geen schrik had van homo’s, noch van gehoornde beesten en dat ik op hen zou blijven wachten tot aan het normaal sluitingsuur en dat hij ook tot de klas van klootzakken toebehoorde, enz...

 

Noch zij, noch haar saaie man zijn opgedaagd, terwijl ik er mezelf aan herinnerde dat het allemaal wel zou koelen zonder blazen (Mama’s liefste uitspraak) en ik daarna al fluitend naar huis ben gestapt, met het contract wel degelijk onder mijn oksel...

19:36 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.