31-12-09

De Ijzeren Stem en de Bloedworstvingers

Heerlijk om rustig te zitten gadeslaan, uitwendig te luisteren en inwendig te lachen, maar onmogelijk om de piemel ermee te ontroeren en zijn telescopische eigenschappen, in al zijn glorie, te laten ontplooien.

Het is gebeurd op een alledaagse avond, terwijl ik me dromerig zat te herinneren wat ik allemaal stevig genoeg en met overtuiging had aangepakt diene zelfde dag en wat niet, of slechter, verkeerd had begaan en er hardnekkige spijt van over had gehouden.

De deur zwaaide open en ze stelde zich onmiddellijk zodanig met haar rug naar mij toegedraaid dat ik enkel maar een beperkt uitzicht over haar achterste delen onder beschouwing kreeg, terwijl ze met een beleefd gebaar haar vriendin uitnodigde ook binnen te treden.

De vriendin was helemaal niet aantrekkelijk, niet van voren en nog minder van van achteren bekeken, reden waarom ik besloot geen verdere tijd met dat scharminkel te verspelen, zodat mijn keurende blik terug viel op de uitdagende heuvel van de eerste.

Ze slaagde er ongelooflijk goed in niets van de voorkant te onthullen, of op zijn minst, absoluut niets vanaf de schouders naar boven en bleef gedurig in de tegenovergestelde richting kijken en zich omkeren, zodat ik niet precies kon oordelen of de rest van voren correspondeerde aan de berg vanachteren, mezelf alzo verplichtend te concentreren op wat wel zichtbaar was. Het viel me terstond op dat er een eigenaardige plooi te bespeuren was boven aan haar beide billen, maar onder haar poepe, net alsof ze kunstmatig aangebracht waren, of ijlings voorzien, niet origineel toebehorend aan de omgeving, maar ik begreep toen nog niet goed waarom...

Ik bleef het paar ongemerkt gadeslaan (zo oordeel ik dat zelf toch altijd), terwijl ze zich neer zetten, één tafel van mij weg en ik kon bevestigen dat de lelijkste werkelijk uitermate lelijk was en de tweede veel lelijker dan oorspronkelijk verondersteld. Het viel mij ook op dat haar stevig achterwerk, geklemd in haar spannende broek, niet combineerde met haar slap wezen, ouder dan ik geschat had en zelfs menige rimpels wist te onderscheiden, vooral rond haar ogen, mond, neus en keel, zodat alleen maar het vel op haar wangen en voorhoofd uitgerekt bleek te zijn, gedurende een plastische ingreep, vermoedde ik, om recht te trekken wat omver gevallen was en plat te strijken wat overrompeld. De ingreep had zich ook voortgeplant naar de boezem, hoger op getrokken dan oorspronkelijk geboren, wat mijn wantrouwige blik onmiddellijk terug naar haar poepe afleed, waar ik de handen van de dokter nu duidelijk herkende en die wat te veel vel had opgetrokken in één enkele richting en het overbodige niet had verwijderd, maar opgestapeld, wat de extra plooi veroorzaakte die ik niet eerder had thuis gebracht...

...maar dat waren allemaal kleine patatjes in vergelijking met de stem die ze bekwaam was te produceren in de ruime omgeving, net zoals het geluid van een botte ijzerzaag op een metalen profiel, wat onmiddellijk prikkels en kiekevel op mijn huid veroorzaakte..

...allemaal echter nog bijlange niet te vergelijken met de vorm van haar korte stompe vingers, absoluut eender als verse bloedworst...

dyn006_original_581_591_pjpeg_8616_fe9e44b20daca8c14ae7c99e8bd543ea

17:17 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.