04-05-18

Overstap - De mudança para outro Servidor

Dit is mijn laatste post op "Skynet Blogs", enkele jaren geleden gekocht door Proximus, een NEP-firma (zoals de KBC). Hun blog platform wordt afgesloten binnen enkele dagen, waardoor we allemaal (honderden, zo niet duizenden bloggers) gewoon afgeschreven worden.

Voor sommigen betekent dat: HET EINDE.

Ze zullen verder de duurste prepaid kaartjes voor mobiele telefoons, op de markt, blijven verkopen en doen alsof er geen vuiltje aan de lucht is.

Als afscheid wens ik hen een zalige:

VTNC, com DP

boodschap toe.

Ons nieuw adres is nu:

https://rudovanleuven.wordpress.com/

 

 

11:19 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

03-05-18

nog meer gedachten...

 

 

Mijn enige kleindochter begint na de grote vakantie haar middelbare 
studies in dezelfde school waar ikzelf oneindig veel jaren geleden
ging en ook later mijn eigen dochter naartoe stuurde.  

Dat ik een goede en voorbeeldige leerlinge was in het middelbaar zal
ik niet beweren maar ik keek wel uit naar mijn middelbare
schooltijd. Eindelijk zou de tijd aanbreken waarvan ik gedroomd had,
ik zou kunnen leren samen met allemaal meisjes die ook wilden leren.
In de lagere school viel weinig te leren voor mij en omdat ik zo vaak
zat te dromen omdat ik toch klaar was met die stomme sommen
kreeg ik extra werk van de juf en dat wekte, raar maar waar, jaloezie
op bij de andere meisjes van mijn klas en daarmee geraakte ik in een
sociaal isolement en nooit aangepast aan de kudde.
Nu zou dat allemaal veranderen, dacht ik maar dat dacht ik verkeerd.
Er bestonden regels tussen de meisjes en de leerkrachten in de nieuwe
school die ik niet begreep dus moest ik tegen mijn zin leren wat je
hoorde te zeggen en vooral wat niet en hoe je iets hoorde te zeggen,
over welke onderwerpen je moest zwijgen en welke vragen je niet mocht
stellen en ook hoe je halve waarheden moest vertellen, een kunst die
me tot de dag van vandaag vreemd is.
Seks was een onderwerp waarover je niet mocht praten,
we waren met honderden meisjes maar onze hormonen moesten koest
blijven. Er werd maar weinig meer gespeeld  op de speelplaats,
tijdens het vrije kwartier stonden de meeste meisjes in groepjes en werd
er gepraat of gefluisterd over de liefde. We waren bezeten door de liefde,
de Liefde met een hoofdletter natuurlijk. Ze hadden het over jongens
die ik niet kende, stille jongens en kabaalmakers, leuke en lelijke,
sullen en slimmeriken, af en toe werd er een meisje van de hoogste
klas gezien in de stad, hand in hand met een jongen, dan wist je het
wel, dan volgde er een sermoen in het hoofdkwartier van de directrice
en kwam het desbetreffende meisje met ogen rood van het huilen buiten.
Neen, omgang met jongens werd niet getolereerd daarvoor moest je
wachten tot de bruiloftsklokken zouden luiden. We mochten stiekem
praten over onze dromen, dromen die steevast gingen over de grote
liefde, die levenslange verbintenis met die ene ware, over seks ging
het nooit. Het ging over de jongens waarmee we dweepten,
die vreemde onbekende creaties van de schepping...

En als ze niet over jongens praatten of over de Liefde met een hoofdletter
gingen de gesprekken vaak over haar, make-up
(die we niet mochten gebruiken) modieuze kleren,
een dik gat of dunne benen…
weer voelde ik me een buitenbeentje.

De jongens waren natuurlijk ook bezeten, stel je voor, een hele school
vol jongens, het testosteron vibreerde door de klaslokalen en op de
speelplaats, maar zij waren niet bezeten van de liefde zoal wij, neen,
zij waren bezeten van seks.
Ook zij kregen weinig kans om alleen te zijn met een meisje, ook zij
moesten meestal wachten tot de nacht die volgde op het huwelijk.
Mede doordat de schoolopleidingen strikt gescheiden waren,
jongens bij jongens en de meisjes bij de meisjes werd er door de meisjes
vaak gegiecheld over de jongens en het onbekende, de romantiek
vierde hoogtij, we spraken over de jongens als waren het allemaal
droomprinsen, later toen we eindelijk kennis maakten met het
andere geslacht, bleek dat zij net zo onhandig, onzeker en zweterig
waren als mijn eigen broers.

Nog l
ater leerde ik mijn grote liefde kennen, ik ontmoette hem en
eindelijk begreep ik waarover iedereen tijdens mijn bakvisjaren
gefluisterd had, ik kreeg het hele scala aan symptomen, mijn hart
bonsde in mijn keel, ik bloosde, had slappe knieën en ik verloor mijn
verstand en mijn spraakvermogen.
Al wat hij zei geloofde ik, hij was de knapste jongen die ik ooit had
ontmoet, al was hij geen godheid, hij was groot en lenig, had scherpe
trekken, donker haar, een woeste baard en de donkerste ogen waarin
ik ooit al had gekeken, ik besefte opeens dat het mij dus ook
overkomen was, datgene waarin ik bijna niet had geloofd,
ik was verliefd…
En toch wist ik toen niets van seksuele gevoelens en tijdens mijn
omgang met hem werd ik ook niets wijzer.

Nu ik er zo over nadenk..
Weet je wat ik zo raar vind?
Op het witte doek eindigt een grote liefde steevast gelukkig en duurt
ze eeuwig en drie dagen, maar zoek je naar de grote liefde in de
literatuur dan lees je vooral over een dodelijk en tragisch drama,
kijk maar na: Romeo en Julia, Anna Karenina en Vronski,
Tristan en Isolde, Heathcliff en Catherine…

En toch, zelfs in deze arme tijden wil ik blijven geloven in de
Liefde met een hoofdletter...


 

 

11:05 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

02-05-18

Is 'horlogedag' nog wel van deze tijd?

"De Nationale Bank geeft meer dan een half miljoen euro uit aan horloges voor personeelsleden met dertig jaar dienst, 1.000 euro per pols. Is die traditie nog wel van deze tijd?"

Toen ik nog wreed jong en onervaren was, keek ik hoop opwekkend naar het gezicht van oudere collega's terwijl ze hun gouden horloges in de wacht sleepten, iedere keer er één 25 jaar werk op zak stak. Ik was geduldig en rekende erop dat mijn firma die gewoonte wel zou blijven behouden tot het aan mijn eigen beurt zou zijn.

Zoals het perfect past nochtans in het leven van een gestoorde mens, besloot Cia. T. Janér op te houden met deze stomme gewoonte, juist het jaar voordat ik er zelf ook mee geëerd zou worden. Integendeel, ze lieten zelfs weten (niet precies voor mij bedoeld, vanzelfsprekend) dat een bediende die het 25 jaar lang volhoudt in eender welke  firma, als meubel oftewel als onroerend goed afgeschreven mag worden voor wat betreft de belasting.

Ik heb dus tevergeefs al dat geduld gehad dat mij zo uitstekend karakteriseert en te vroeg gerekend op mijn enige schat: een gouden horloge, voor geleverde diensten.

Alzo zijnde begon ik te overwegen dat mijn geduld misschien wel een platina horloge zou kunnen opleveren moest ik mezelf nog eens een extra verdere 25 jaar af sloven.

Weeral nutteloos geweest natuurlijk want na er nog eens 15 jaar voorbij waren vergaan, is ze stomweg failliet gegaan ná, naar schatting, 50.000.000,00 dollars (zwart geld en pure winst) in Zwitserland verzameld te hebben. Een waarlijk spaarboekje voor de eigenaars betekenend, terwijl de gewone en ongewone werknemers naar hun centjes mochten fluiten.

Geen geld dus en nog minder horloges voor hun trouwe oldtimers.

Wat een kemel Rudootje en nog ne keer: een donder op uw onnozele verwachtingen...

12:17 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende
 
Aangepast zoeken